Some Philosophy

Epicurus versus Zeno Context Epicurus (341–270 BC) first came to Athens from the island of Samos when he was 18 to serve the military apprenticeship necessary to retain his Athenian citizenship. Xenocrates was then the third head of the Academy; Aristotle was still alive but in retirement abroad. Epicurus was a follower of the down-to-earth philosophy of Democritus of Abdera, of whom we heard earlier as the mentor of Protagoras. As such, he was a life-long opponent of Plato, against whose ideas he rebelled at the tender age of 14. Although his origins were humble, Epicurus eventually established a philosophical school in Mytilene on the island of Lesbos, but he and his followers were expelled as a result of the civic unrest to which their teachings apparently led. The school moved to Lampsacus, where he acquired Metrodorus as a friend and disciple, and then to Athens. In Athens, Epicurus bought a house with a walled garden—on the road from the Agora to the Academy—where he established a school called the Garden set up in explicit opposition to Platonism. Perhaps as a result of his unpleasant experiences in Mytilene, his followers in Athens played little or no role in Athenian social and political life. Epicurus was a hedonist, a materialist, an empiricist, and a relativist. He was most famous in the ancient world for espousing the doctrine earlier attributed to Diogenes that our souls do not survive our deaths—so that we need not fear the miserable afterlife in which the Greeks believed. Nor do we need fear any gods there may be, as they take no interest in human affairs. Perhaps it was this feature of Epicureanism that made it the leading philosophy in the ancient world for some six hundred years—but it was not the epicureanism of modern dictionaries. The idea that he revelled in gluttony and lust was an invention of his philosophical enemies, enthusiastically adopted by the early Christian Church in their urge to find reasons to discredit their major opponent. Zeno (334?–262 BC) of Citium—the founder of Stoicism—is sometimes confused with Zeno of Elea, whose Paradox of Achilles and the Tortoise was mentionedearlier. Our Zeno was of Phoenician origin, born of a wealthy merchant family in Citium on Cyprus. He is said to have been dark-skinned and gaunt in appearance. He famously came across Xenophon’s memoir of Socrates in an Athenian bookshop. He asked the bookseller where such philosophers were to be found today, and the bookseller pointed out Crates the Cynic who happened to be passing by. Someone less suited than the introverted Zeno to the extravagant rejection of conventional mores practiced by the followers of Diogenes would be difficult to find, but he persevered in his philosophical studies with a variety of other mentors in addition to Crates, and eventually founded a fourth school of philosophy in Athens alongside the Academy, the Lyceum, and the Garden. It met in a portico in the Agora called the Stoa. For this reason, Zeno’s followers eventually became known as Stoics. Only fragments survive of the actual writings either of Zeno or Epicurus. In the case of Epicurus, this is not very surprising since his many books were sought out, and systematically destroyed by the Church. Since the teachings of both Zeno and Epicurus advocated a similar ascetic life-style in which adepts learned to treat the vicissitudes of life as largely irrelevant to their equanimity, it seems odd that Stoicism should have escaped the same kind of persecution. Perhaps the fact that it became the standard philosophical position of the elite of the Roman Empire has something to do with this (although its best exposition is to be found in the works of Epictetus, who was a freed slave). In any case, there is a good reason why we nowadays refer to the virtues espoused by the Stoics as Roman. Dialogue Hearing of the fact that Zeno of Citium had recently established a school of philosophy that met in Athen’s Agora, Epicurus unusually joined one of his freed slaves on a marketing expedition, accompanied by Metrodorus, his most faithful follower. There they found Zeno in the Stoa debating philosophical issues with a bunch of his students. After some awkwardness, Epicurus and Zeno fell into conversation, strolling up and down in the shade of the famous colonnade in the classic style of the time. We join them as their followers listen with bated breath, although it takes the two great minds some time to get around to serious issues. EPICURUS: I do not often come to the Agora, but having learned of your habit of meeting with like-minded thinkers in the Stoa, I thought I might join your students to learn what philosophical line you are pursuing nowadays. When we last encountered each other, you were a somewhat introverted student uncomfortably following the precepts of the skeptic Crates. ZENO: It is true, Epicurus, that I was less sure of myself in those days, and uncomfortable with the antics that Crates had inherited from Diogenes to demonstrate his freedom from the conventions that constrain ordinary folk. I am still of the opinion that those of us who follow Socrates in seeking to live an examined life should put aside the aspirations that motivate most of our fellow men, but there is no needto make a show of our beliefs. I think that we are so far in agreement. Where we differ is in my conviction that we should devote our lives to the pursuit of virtue. Your reported hedonism seems repugnant to me. EPICURUS: I think, Zeno, that we are closer than you imagine. My hedonism is not at all the mindless pursuit of pleasure advocated by such as Aristippus of Cyrene. METRODORUS: Alas that my brother Timocrates should shamefully have taken to misrepresenting Epicurus after his expulsion from our group! He hates Epicurus for supposedly alienating my affections from our family. I fear that others have taken up the same slanders to discredit Epicurus’s philosophy. Gluttony and lust play no part in our little community at the Garden. In fact, Epicurus eats little beyond barley bread and some occasional cheese. As for sex, he teaches that it is better avoided, but probably does no harm. ZENO: Is it not true that your community welcomes both women and slaves as full members? For what purpose are women included? EPICURUS: Women are not included for immoral purposes. Metrodorus’ wife Themista, for example, is the intellectual equal of us all. We exclude nobody on the grounds of social status or sex. We understand that ordinary folk will not approve of our lack of respect for their social mores, but we try not to provoke their enmity unnecessarily by staying clear of the social and political life of Athens. ZENO: I hope, Epicurus, that you will forgive my having listened to common gossip. I see that your style of life is in fact close to the ascetic ideal that I have come to prize. We both teach that what matters is the attitude to life that one can achieve through rational reflection. A true philosopher is immune to the sufferings that trouble our fellow human beings once he has learned that we can only genuinely be injured by what we choose to perceive as an injury. It is not what happens to you, but how you react to it that matters. We must not seek the good in external things, but in ourselves. EPICURUS: I sometimes say that the wealth required by nature is limited and easy to procure; but the wealth required by vain ideals extends to infinity. I am perhaps not so fierce in my defence of asceticism as you seem to be, but we certainly hold very similar views on how best to live one’s life. Where I think we may differ is in the goals to which we believe philosophers should aspire. What, may I ask, is your conception of virtue? ZENO: There is just one simple Good. Happiness is to be achieved by using one’s Reason to conform to the Universal Logos that governs everything. Living a life according to Reason generates a consistency of soul, from which morally Good actions flow. A bad feeling is a disturbance of the mind repugnant to Reason, and against Nature. This is my conception of Virtue. EPICURUS: I agree, Zeno, that we would do well to live according to the laws of nature that one might perhaps describe as the universal logos. I agree also that we should use our reason to this end as best we can. But what argument leads to the conclusion that there is only one Good that determines the character of Virtue? How do we know what actions Reason will count as Virtuous? ZENO: I do not follow the Cynics in denying that actions which aid the natural instinct for self-preservation have value, but they do not contribute to happiness, which depends only on moral actions. Even passive mental states or emotions that are not guided by Reason are immoral, and produce immoral actions. The negative emotions are desire, fear, pleasure and sorrow. The positive emotions are will, caution and joy. EPICURUS: I hope, Zeno, that you will not be offended when I say that your answer evades the question in a manner similar to religious folk when they are asked why they believe in Zeus rather than Mazda like the Persians, or Ra like the Egyptians. One receives in reply the answer to some other question. I agree that happiness is to be found by living in accordance with the laws of nature, but an empiricist like myself believes that we can know the laws of nature that apply to human happiness only through our senses. It seems to me that our senses tell us to seek pleasure and avoid pain. ZENO: How can you know for certain how best to live if you rely only on your senses? We must use our Reason to perceive the Truth. Even an empiricist like yourself must surely see the folly into which the kind of sensuality you advocate so often leads the young. EPICURUS: You play with words by choosing to interpret my reliance on the senses as sensuality. It is true that younger folk will often disagree, but the wisdom that comes with age leads me to favor a life of tranquility that emphasises the avoidance of pain. You are correct that empiricists cannot know with certainty that there may not be a better way to live, but empiricists believe that nothing can be known with the certainty that philosophers sometimes claim. However, I would very much like to hear how your conception of Reason leads to the conclusion that to experience pleasure is incompatible with Virtue. ZENO: I do not think, Epicurus, that it can be explained to somebody who fails to see that we can perceive with the mind as well as with our bodily senses. EPICURUS: The same answer that Plato would perhaps have given! Here we must agree to disagree. It is a pity that two philosophers who have so much in common in what we believe about the practicalities of living the examined life should differ so much about the reasons why. ZENO: Our conversation has at least taught me not to believe the slanders that circulate about what goes on in your Garden. I still find it hard to credit that women or slaves might have anything to contribute to a serious philosophical discussion, but here again we must agree to disagree. So the two parted on good terms but without any genuine meeting of minds. The future was to mirror their fault line. Some Stoics like Marcus Aurelius wrote of Epicureans with respect, but others like Seneca chose to repeat the slanders that Zeno accepts are false in our imaginary dialogue.

 The Corona Song

My Corona!                                                                                                                                                     Ooh, my very ugly one, my ugly one                                                                                                              When you gonna give me a break, Corona                                                                                                  Ooh, you make my nose run, my nose run                                                                                                         Got it coming off o' the line, Corona.                                                                                                       Never gonna stop, give it up, such a dirty find.                                                                                           You always play it up, for the loss of the human kind                                                                                 My, my, my, ay, ay, whoa! Ay, ay,ay , Corona.                                                                                            Go a little further, huh, a-will ya, huh?                                                                                                          Far enough to miss my eyes, Corona,                                                                                                    Keeping it a mystery, it gets to me,                                                                                                        Running down the length of my lungs, Corona                                                                                        Never gonna stop, give it up, such a dirty mind.                                                                                        When you gonna leave me be, a gift to me                                                                                                  Is it just a matter of time, Corona?                                                                                                              Is it d-d-destiny, d-destiny,                                                                                                                          Or is it just a game… this Corona?                                                                                                        (With acknowledgement to The Knack for My Sharona.)

How would Shakespeare describe a prostate problem?
To pee or not to pee, that's the question.

Not mine , but so witty it deserves the public eye

Apparently,there is a bipartisan push in  the U.S. Senate to legalise marijuana for arthritis treatment. So , in other words, there's joint support for joint support for joint support

Κώστας Οὐράνης Πρωΐ στὸ Ἅγιον Ὄρος Ἀπὸ τὸ: «Ταξίδια: Ἑλλάδα» ἔκδ. Ἑστία, 1949. Πρωΐ στὸ Ἅγιον Ὄρος. Θεῖο ἀνοιξιάτικο πρωΐ!... Ἡ νυχτερινὴ ὑπνοβατικὴ καὶ μυστηριώδης ἀτμόσφαιρα τῆς μονῆς τῆς Λαύρας ἔχει διαλυθεῖ σὰν καταχνιά. Ὅλα εἶναι φῶς, εἰρήνη καὶ καλωσύνη. Ἀκύμαντο, κατάχρυσο κι ἀτέρμονο, κάτω ἀπ’ τὰ πόδια μας, τὸ Αἰγαῖο. Καταπράσινες, γελαστὲς καὶ κατάστικτες ἀγριολούλουδα οἱ πλαγιές. Βαθὺς καὶ καταγάλανος ὁ οὐρανός. Κανεὶς ἦχος ζωῆς δὲν ταράζει τὴ μαγεμένη σιγή. Δὲν ἀκούεται ἐδῶ οὔτε τρουγκάνι προβάτου, οὔτε κὰν ἡ διάτορη κραυγὴ τοῦ πετεινοῦ. Ἡ γαλήνη ἔχει κάτι τὸ ἐξώκοσμο. Ὁ γλυκὸς πρωϊνὸς ἀέρας δὲ φέρνει ὡς τὸν πανοπτικὸ ἐξώστη τοῦ ξενῶνα μας παρὰ ἀρώματα μόνο...΄ Ποτισμένο φῶς, τὸ μεγάλο αἰωνόβιο μοναστήρι προσθέτει στὴ γενικὴ εἰρήνη καὶ τὴ δική του. Οἱ περισσότεροι μοναχοί, κουρασμένοι ἀπὸ τὴν ὁλονυχτία στὴν ἐκκλησία, θὰ κοιμοῦνται ἀκόμα. Δυό-τρεῖς μόνο μαῦρες σιλουέτες, ἀκίνητες σὰν κουρνιασμένα κοράκια στὰ ξύλινα μπαλκόνια τους, τὰ κρεμασμένα ἔξω ἀπὸ τὰ τείχη τῆς μονῆς, κοιτᾶν τὸ φωτεινὸ ὄνειρο τοῦ πελάγου. Φῶς καὶ εἰρήνη. Ἡ ἀπέραντη ἐσωτερικὴ αὐλή τῆς μονῆς εἶναι ἐντελῶς ἔρημη. Ἔρημη σὰν τὴν ἔρημο. Οἱ πλάκες της γυαλίζουν στὸν ἥλιο, κι ἀνάμεσά τους ἔχουν φυτρώσει χορτάρια. Δὲ βλέπει κανεὶς οὔτε μιὰ γάτα νὰ τεντώνεται ρᾴθυμα μέσα στὸ φῶς, οὔτε ἕνα πουλὶ ποὺ νὰ σπαθίζει τὸ φῶς μὲ τὸ γοργό του ἴσκιο. Στὸ κέντρο τῆς αὐλῆς, ἡ μικρὴ βυζαντινὴ ἐκκλησία μὲ τοὺς κατακόκκινους τοίχους καὶ τοὺς μολυβένιους τρούλους εἶναι κλειστὴ καὶ κοιμισμένη. Στὴ Φιάλη –τὸ μικρὸ ὀκτάγωνο κτίσμα μὲ τοὺς λευκοὺς κίονες καὶ τὴ μαρμάρινη στὴ μέση δεξαμενή, ὅπου ἁγιάζονται τὰ νερὰ τῶν Ἐπιφανίων- δὲν ἀκούγεται ὁ παραμικρότερος ψίθυρος τρεχούμενου νεροῦ. Ἀκίνητες κ’ οἱ κορφὲς τῶν δύο πανύψηλων κυπαρισσιῶν ποὺ φύτεψε, πρὶν χίλια χρόνια, ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος, ὁ ἱδρυτὴς τῆς μονῆς. Καὶ ὅμως, καμιὰ μελαγχολία σ' αὐτὴ τὴν ἀταραξία τῶν πάντων. Στὶς μολυβένιες σκεπὲς τῶν γέρικων ἐξαρτημάτων τῆς μονῆς ὁ καιρὸς ἔχει ἐναποθέσει κατάχρυση πατίνα• τὰ σαθρὰ ξύλινα μπαλκόνια τῶν κελλιῶν, ποὺ στηρίζονται μὲ πατάρια στὰ τείχη καὶ φαντάζουν σὰν περιστεριῶνες, ἔχουν γλάστρες μὲ λουλούδια καὶ πράσινα φεστόνια κληματαριᾶς• ἀπ' τὴν ταράτσα τοῦ ξενῶνα κρέμονται τὰ διακοσμητικὰ μὼβ τσαμπιὰ τῶν σαλκιμιῶν• οἱ μισοσβησμένες βυζαντινὲς τοιχογραφίες στὴν πρόσοψη τῆς ἀρχαίας Τράπεζας, ὅπου συνέτρωγαν, ἄλλους αἰῶνες, οἱ μοναχοί, συνθέτουν μπουκέτα ζωηρῶν πρόσχαρων χρωμάτων. Τίποτα δὲν ἀναδίνει τὴ θλίψη ἐκείνη ἀπ' τὰ γέρικα πράματα ποὺ τὰ ἀποσυνθέτει ὅλο καὶ περισσότερο ὁ καιρός. Κι αὐτοὶ ἀκόμα οἱ πέτρινοι τάφοι τῶν πατριαρχῶν καὶ τῶν ἐπισκόπων περασμένων ἐποχῶν, ποὺ εἶναι σὲ μιὰν ἄκρη τῆς αὐλῆς κάτω ἀπὸ μικρὲς καμάρες, κι αὐτοὶ ἀκόμα οἱ τάφοι δὲ γεννοῦν σκέψεις θανάτου. Ἡ εἰρήνη ποὺ περίλουζε, μαζὶ μὲ τὸ φῶς, τὰ πάντα, εἴταν ἐκείνη πού, ξεπερνώντας τὸ θάνατο, σμίγει μὲ τὴν αἰωνιότητα... Ὅλες τὶς ὧρες ποὺ περάσαμε στὴ Λαύρα, εἴταν ἡ ἴδια εἰρήνη κ’ ἡ ἴδια σιωπή. Κάποτε-κάποτε βλέπαμε ἕνα μοναχὸ πού 'βγαινε νὰ καθήσει στὸν περιστεριῶνα του ἤ ἕναν ἄλλο ποὺ περνοῦσε ἀργὰ κι ἀθόρυβα τὴν ἀπέραντη χορταριασμένη αὐλή. Ἀλλὰ εἴταν σὰ νὰ μὴν εἶχαν ἀντιληφθεῖ τὴν παρουσία μας - ἤ σὰ νὰ μὴν ἐνδιαφέρονταν γι' αὐτήν. Κανεὶς δέ μᾶς πλησίασε νὰ μᾶς μιλήσει, νὰ μᾶς ρωτήσει γιὰ τὸν κόσμο καὶ τὴ ζωή. Δὲν εἴταν ὁ κανονισμὸς ποὺ τοὺς ὑποχρέωνε—ὅπως στὰ μοναστήρια τῶν λευκῶν Βενεδικτίνων, ὅπου σ' ὅλους τοὺς τοίχους, σ' ὅλες τὶς πόρτες, παντοῦ, εἶναι γραμμένη μὲ μεγάλα μαῦρα γράμματα ἡ ἐπιταγή: Silentio! Σιωπή!... Ἀλλὰ θά 'ταν, φαντάζομαι, ἡ ἀπόλυτη πιὰ ἀδιαφορία γιὰ τὸν κόσμο, ποὺ τὸν εἶχαν ἐγκαταλείψει ἀπὸ χρόνια καὶ χρόνια κ' εἶχαν κόψει μαζί του κάθε δεσμό. Ζώντας σ’ ἕνα στενὸ κύκλο παμπάλαιων θρησκευτικῶν τύπων, μὲ ἀποκλειστικὴ ἀπασχόληση τὰ εἰρηνικὰ ἔργα τῆς γῆς, μὲ μόνο θέαμα τὶς ἀλλαγὲς τῶν ἐποχῶν τοῦ χρόνου γύρω ἀπὸ τὸ μοναστήρι τους, μὲ μόνα γεγονότα τοὺς θανάτους τῶν γερόντων τους, εἴταν φυσικό νά 'χουν πιὰ ἀποξενωθεῖ ἀπὸ τὴ ζωὴ τῶν ἄλλων ἀνθρώπων, ἀπὸ τὶς φροντίδες τους καὶ τὰ ζητήματά τους. Ἡ σκέψη τους θά 'χε ἀποκτήσει τὸ νυσταγμένο, τὸ μηχανικὸ καὶ μονότονο βάδισμα τοῦ μουλαριοῦ τοῦ δεμένου σὲ μαγγανοπήγαδο: θὰ γύριζε ὁλοένα γύρω ἀπὸ τὰ ἴδια πράματα πάντα... Κι αὐτοὶ ἀκόμα οἱ προϊστάμενοι τῆς μονῆς, μ' ὅλο ποὺ εἴταν πιὸ ἀναπτυγμένοι, δὲν εἶχαν νοιώσει—θυμᾶμαι—τὴν ἀνάγκη νὰ μᾶς ρωτήσουν τίποτα, ὅταν, τὴν ὥρα ποὺ φθάσαμε, μᾶς ὁδήγησαν στὴ μεγάλη αἴθουσα τοῦ ξενῶνα, γιὰ νὰ μᾶς τρατάρουν τὸ γλυκὸ καὶ τὸν καφέ τοῦ καλωσορίσματος. Εἶχαν καθήσει μὲ σοβαρότητα Ρωμαίων συγκλητικῶν σὲ μιὰ σειρὰ ἀπὸ καθίσματα, μᾶς ἔβαλαν νὰ καθήσομε σὲ μιὰν ἄλλη σειρὰ ἀντίκρυ τους, κι ἀφοῦ πληροφορήθηκαν τυπικὰ ἂν κάναμε καλὸ ταξίδι καὶ πόσο σκοπεύαμε νὰ μείνομε στὴ μονή τους, σώπασαν ἱκανοποιημένοι κι ἀπόμειναν χαϊδεύοντας τὶς πατριαρχικὲς γενειάδες τοὺς κ' ἐξετάζοντάς μας μὲ τὰ μάτια, ὅπως οἱ πελάτες ἑνὸς γιατροῦ, ποὺ περιμένουν στὸν ἀντιθάλαμο τὴ σειρά τους, ἐξετάζουν αὐτοὺς ποὺ μπῆκαν καὶ κάθησαν τελευταῖοι... Ἄρχισε τότε γιὰ μᾶς τὸ ἐξαίσιο ξετύλιγμα τῶν κάβων, τῶν ὅρμων, τῶν πλαγιῶν καὶ τῶν μοναστηριῶν τῆς πλευρᾶς αὐτῆς τοῦ Ἄθω. Ἕνα-ἕνα τὰ μοναστήρια τοῦ Καρακάλου, τοῦ Φιλοθέου, τῶν Ἰβήρων, τοῦ Σταυρονικήτα, τοῦ Παντοκράτορα, πέρασαν ἀπὸ τὰ μάτια μας—Ἄλλα στὸ ὕψος καταπράσινων λόφων, ἄλλα πάνω σὲ κοκκινόμαυρους βράχους τῆς ἀκτῆς, κι ἄλλα κοντὰ στὶς ἀμμουδιὲς μικρῶν γραφικῶν κόλπων. Βλέπαμε τοὺς μεσαιωνικοὺς πύργους τους, τοὺς μολυβένιους τρούλους, τ' ἀναρίθμητα μπαλκόνια τῶν κελλιῶν τους, τὰ ψηλὰ φρουριακὰ τείχη—τὴ λευκὴ κι ἀπέραντη γαλήνη τους. Περνοῦσαν σὰν ὁράματα καὶ χάνονταν πίσω ἀπὸ τοὺς κάβους—ποὺ τοὺς διαδέχονταν ἄλλοι κάβοι. Διαφορετικά τὸ ἕνα ἀπὸ τ' ἄλλο στὸν ὄγκο καὶ τὴν ἀρχιτεκτονική, περικλείνανε τὶς ἴδιες χαυνωμένες ζωές, τὰ ἴδια παλιὰ χειρόγραφα, τὶς ἴδιες βυζαντινὲς τοιχογραφίες, τὴν ἴδια ἀτμόσφαιρα παρελθόντος... Ἡ βενζινόβαρκα τοῦ Μιαούλη γλιστροῦσε ὧρες πάνω στὴ φωτεινὴ καὶ γαλήνια θάλασσα. Ἐπὶ τέλους, περνώντας τὸ παραπέτασμα ἑνὸς τελευταίου κάβου, εἴδαμε ν' ἀνοίγεται ἕνας μεγάλος κόλπος, ποὺ στὴ μέση του ὑψωνόταν ἕνα πλῆθος κόκκινες καὶ μολυβένιες σκεπές, τροῦλοι, πύργοι καὶ τείχη: εἴταν τὸ Βατοπέδι, ἡ πλουσιότερη καὶ μεγαλύτερη μονὴ τοῦ Ἁγίου Ὄρους. From ' Travels in Greece' by Costas Ouranis Daybreak on Mount Athos. Divine spring morning The nightly hypnotic and mysterious atmosphere has dispelled, like mist. All is light, peace and kindness. Waveless, pure gold and infinite,  beneath our feet, the Aegean. The sky,  deep and azure. The slopes are all green, cheerful and dotted with wild flowers. No sound of life breaks the enchanted silence. Neither the clunk  of sheepbell nor the ear-piercing doodle of the rooster can be heard. Stillness, outworldly.  Fragrances only does the soothing morning breeze carry to the panoramic balcony of our guest room. Soaked in light, the great age-old monastery adds its own peace  to the general peace. Most monks,  exhausted by the all night vigil at church, will still be  sleeping. Two or three  dark shapes, motionless like perched crows on their wooden balconies suspended on the outer walls of the monastery,  gazing at the luminous dream of the Archipelago. Light and peace. The vast inner court is totally void, desert-like. The stones glimmer in the sun and among them blades of grass. Not even a cat languidly stretching in the light , nor even a bird, swift-winged shadow dashing the luminescence. Centre- court the little byzantine church of brick-red walls and lead domes is closed and slumbering. At the Phial- the little octagon structure  of white columns and the central marble font, where Epiphany waters are blessed- not a mere whisper of running water. Still even the tips of the two grand cypresses planted by St Athanasios, the founder of the monastery, 1,000 years ago. And yet, no melancholy in this ataraxia of everything.  On the lead roofs of the old elements of the monastery, the weather has laid a golden tint - the flimsy wooden balconies of the cells, standing on lofts on the walls like pigeon holes, have pots with flowers and green festoons of vines, and from the decorative mauve bunches of grapes, the half faded murals in front of the ancient altar, where they dined in times long gone, compose bouquets of bright, cheerful colours. Nothing permeates that sadness of old things that decompose more and more with time. Not even those old tombs of the patriarchs and bishops of past times, in a far corner of the grassy court, under little arches, bear thoughts of death. The peace that soaked in the light, everything, was what, surpassing the pale rider, joins eternity. All the hours we spent in Lavra, the same tranquility, the same silence. Now and then, our attention was drawn by a monk coming out to rest at the dove-cote, or another passing by, slowly, like a whisper, in the vast grassy court. But it was as if they hadn’t noticed our presence, or as if they didn’t care for it. Not a soul approached to talk to us, ask us about the world or life. It was not the regulation that obliged them- like in the monasteries of the white Benedictines, where on every wall , on all doors, everywhere, in big black letters the notice:  “Silentio! Silence!” But it would be, I imagine, the complete indifference about the world, which they had abandoned for years and had burned every bridge. Living in a narrow cycle of age old religious forms , with their sole pastime the peaceful works of the soil, with the changes of the seasons around their monastery, the only events the deaths of their peers, it was natural they had been alienated from the life of others, their cares and their worries. Their thought would have gained the sluggish and trudgy walk of the mule tied to the drawing well, going endlessly around it. And even the prefects, though more wordly, had not felt the need – I recall- to ask us about anything on our arrival. We were  led to the great hall of the guesthouse ( the arhondariki) to be offered a local treat and the welcoming coffee. They sat themselves, as serious as Roman senators, in a row of seats. They had us sit in another row across them;  and after they were formally informed about our having had a good journey and the  expected duration of our stay, they fell silent, content, and ended up stroking their patriarchal long beards, inspecting us like a doctor’s patients waiting at the antechamber for their turn do with those last to come. Then began for us the exquisite unraveling of the promontories, the coves, the slopes and the monasteries of this Athos’ side. One by one the monasteries of Karakalou,  Filotheou, Iviron,  Stavronikita,  Pantokratora  paraded in front of our eyes. Some at the tops of lush green hills, others on red and black cliffs of the coast and others near the sandy beaches of small picturesque bays. We would see their medieval towers, the lead domes, the countless balconies of their cells, the imposing castle walls – their white and endless peacefulness.  They appeared like visions and faded behind the promontories – succeeded by other promontories. Different from each other in size and style, they encompassed the same drowsy lives, the same old manuscripts, the same byzantine murals, the same atmosphere of past. The petrol boat of Miaoulis glided for hours on the bright serene sea.  Eventually, past the rideau of the last promontory, we saw a gulf opening, in its middle a crowd of red and lead roofs, domes , towers and walls; it was Vatopedi, the richest and grandest monastery of Mt. Athos.

                    Η πεταλούδα της Μαγαδασκάρης

                                                      Αντί εισαγωγής

Μιά πεταλούδα στη Μαγαδασκάρη ξύπνησε και τίναξε λίγο τα φτερά της να τεντωθεί. Ενα απειροελάχιστο συμβάν στην συμπαντική πληρότητα .

Και το μικροσκοπικό τούτο πλασματάκι δημιούργησε ένα εξ’ίσου μικροσκοπικό ρεύμα αέρα.

Και αυτό το ρεύμα έθεσε σε λειτουργία τους αδυσώπητους φυσικούς νόμους της δράσης και της αντίδρασης.

Πρώτα αντέδρασε το άμεσο περιβάλλον. Ενας χαμαιλέοντας στο διπλανό κλαδί αισθάνθηκε την δόνηση στο ευαίσθητο δέρμα πίσω από το αυτί του και τίναξε τη μακριά γλώσσα του προς την πεταλούδα. Και αστόχησε γιατί εκείνη τη στιγμή περνούσε ένα πουλί μπροστά του.

Το πουλί πολύ ταράχτηκε από την γλώσσα του χαμαιλέοντα, ε πρωινιάτικα κι αυτός να σε χτυπάει με μια γλωσσάρα νά ;  Και τινάχτηκε ψηλά κρώζοντας και φτερουγίζοντας απελπισμένα.

Και δημιούργησε ένα ισχυρότερο ρεύμα αέρα . Και το αεράκι το πρωινό που φυσούσε εκείνη τη στιγμή άλλαξε προσωρινά κατεύθυνση και χτύπησε –έτσι ζεστό και υγρό που ήταν , ε στη Μαγαδασκάρη βρισκόμαστε λέμε, ένα πιο κρύο ρεύμα από πάνω του.

Κι αυτό τινάχτηκε σαν να το χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα. Είναι να σε χτυπάει το ζεστό και υγρό έτσι κρύο που είσαι ;  Είναι τουλάχιστο αγενές, κύριε.

Και άλλαξε πορεία, χτυπώντας στο δρόμο του ένα σύννεφο που περιδιάβαζε αμέριμνο εκεί κοντά. Μαύρισε από το κακό του το σύγνεφο, μαζεύτηκαν και κάτι φίλοι του που ήταν πιο πέρα, μαύρισαν κι αυτά από την τσατίλα τους που αυτό το κακό κρύο ρεύμα χτύπησε έτσι άσπλαχνα τον φιλαράκο τους που απλά περιδιάβαινε.

Και , όπως λένε και οι μετεωρολόγοι- θεωρητικοί και πρακτικοί  αδιακρίτως–όταν μαυρίζουν τα σύννεφα ρίχνουν τη μαύρη τους  χολή ως βροχή. Είναι η φύση τους…

Και η βροχή έπεσε στου Κουροσίβο την πλάτη, του Κουροσίβο που έκανε την καθημερινή του περιπολία μέχρι την μακρινή απονία Γιαπονία, ανέμελο.

Σαν χέλι ηλεκτροφόρο τραντάχτηκε το Κουροσίβο. Και σ’όλη τη σπονδυλική του στήλη τα υπόγεια ρεύματα φώναζαν : “ Βροχή στην πλάτη μου, έ ; Τώρα θα δείτε!  “ .Και είναι και μακρυνάρης αυτός ο Κουροσίβος , μια σπονδυλική στήλη , με το συμπάθειο.

Κι έτσι έβρεξε στη Γιοκοχάμα ( γιατί το Κουροσίβο έτσι ζεστό που είναι ζεστάθηκε κι άλλο από την τσατίλα του, εξατμίστηκε και τα καινούρια σύννεφα που δημιουργήθηκαν πέτυχαν άλλο ένα κρύο ρεύμα αγέρα εκεί πάνω από τη Γιοκοχάμα που είναι οι πατούσες του Κουροσίβου και εννοείται τα πήραν από την αγένεια και μπλάβιασαν και μπουμπούνισαν κι αστράψανε και βρέξανε )

Κατακλυσμούς πιά ρίξανε γιατί έχει πολύ νερό ο Κουροσίβος.

Και η Γιοκοχάμα πλημμύρισε. Και η PSONY-ERKISON, και η MANYO και η NITSAN  έκλεισαν αφού ούτε οι εργάτες μπορούσαν να πάνε στη δουλιά ούτε τα μηχανήματα να δουλέψουν χωρίς εργάτες .Και οι δείχτες ανεργίας στην απονία Γιαπονία εκτινάχτηκαν στα ύψη, και η έλλειψη παραγωγής και εξαγωγών έστειλαν τον δείκτη ( του δακτύλου ) η μάλλον τον μεσαίο στον Τόκιο στα τάρταρα . Κι επηρεάστηκε κι η Νέα Γιόρκη και εις Παρισίους και η Λόντρα και παντού στον στρογγυλό σαν πορτοκάλι αλλα ελάχιστα ζουμερό πλανήτη επικράτησε το χάος και ο ζόφος και η ανησυχία.

“ Αχ τόπανε οι Μάγια, οι Εβραίοι, οι Κινέζοι! Ερχεται η συντέλεια του κόσμου! “

Μουσουλμάνοι, Χριστιανοί, μαρξιστές , αγνωστικιστές, άθεοι, Ταοιστές, ανιμιστές , μιλιταριστές και φασίστες, ακόμη και οι πιστοί της Υστατης Γέννησης συμφωνούσαν μεταξύ τους στην ανησυχία.

Βροχή λοιπόν και αστραπόβροντα στην Απονία, αναμπουμπούλα στις χρηματαγορές του κόσμου ( παρεμπιπτόντως, η αγορά στην αρχαιότητα ήταν χώρος συνάθροισης και ανεπίσημης επικοινωνίας των ανθρώπων της πόλης, άντε να πουλούσαν και τα προιόντα του ο καθένας, πώς φτάσαμε να πουλάμε και να αγοράζουμε –ανύπαρκτο – χρήμα δεν γνωρίζω δεν ερωτώ ) . Και απλώθηκε η κακοκαιρία και η μιζέρια και η κακοτυχιά από το Γιβραλτάρ στη Χονολουλού και από την Εσωτερική Μογγολία στο Κατάρ.

Και στην αγαπημένη Θεσσαλονίκη, στον γλυκύ Θερμαικό της, της  όμορφης  Ελλάδας όπου όλα αργούν γενικώς, επικράτησε το μάτι του κυκλώνα, απόλυτη νηνεμία. Και οι γιοί κι οι κόρες του Κασσάνδρου και των απογόνων της Θέρμης και των άλλων μικροοικισμών που ενώθηκαν σ’αυτή την πόλη γυναίκα κοσμοπολίτισσα γεμάτη καμπύλες και νάζια και χαρές απολάμβαναν τον απογευματινό τους ήλιο και τις φραπεδιές τους, νωχελικά, στην παραλία από το Λιμάνι μέχρι το Μικρό Καραμπουρνάκι , όσοι βέβαια απόμειναν  μετά από τους είκοσι  χιλιάδες σφαγμένους στον Ιππόδρομου, τους άλλους σφαγμένους τους ξεχασμένους του Αλέξιου Κομνηνού, τους Εβραίους αργότερα και μετά όσους δεν συνεμορφώθησαν προς τας υποδείξεις.

Όμως κάτι έλειπε,Α ναί, γιατί δεν γινότανε η ετήσια ιστιοδρομία του Πανθεσσαλονίκιου Εθνικοχριστιανικού Ιπποιστιοαντισφαιρικοχορευτικού  Ομίλου  ( Π.Ε.Ι.Ο ) ; Μα γιατί δεν φύσαγε!

Απελπισμένα τα μέλη, γόνοι εκ  λεκτών και επι  φανών οικογενειών της πόλης  ( αλλα και της πολίχνης ) τηλεφωνούσαν στα γραφεία του Π.Ε.Ι.Ο και απαιτούσαν από τον Πρόεδρο, τον Γενικό Γραμματέα, τον Ειδικό επι των Ιστίων Γραμματέα και ολάκερο το Διοικητικό Ινστιτούτο Διακυβέρνησης του Πανθεσσαλονίκειου Ελληνοκλπ  Ιπποκλπ  Ομίλου  ( Δ.Ι.Δ.Π.Ε.Ι.Ο ) να επιληφθούν αμέσως της καταστάσεως , της καταστάσεως λέγομεν , και να διεξαχθούν πάραυτα οι πλόες, να ξομπλιαστούν τα ξάρτια, να τεντωθούν τα παλαμάρια, να φουσκώσουν τα ιστία και να ανεμίσει περήφανα η ελληνική σημαία με τον σταυρό, τον δικέφαλο αετό και το έμβλημα του Ομίλου , ένας βουκεφάλας που χορεύοντας βάλς –γερμανικό εννοείται – και κρατώντας ρακέτα τέννις κυβερνά το σκάφος του.

Ο Πρόεδρος ( ένας είναι ο Πρόεδρος ) κάθιδρος κάλεσε τον ΓΓ, τον ΕιδΙΓρ σε έκτακτη συνεδρίαση στο γραφείο του Ομίλου και τηλεφωνικώς απαίτησαν οι τρείς την ψήφιση –τηλεφωνικώς βεβαίως βεβαίως – εκτάκτων μέτρων από το Δ.Ι.Δ. Π.Ε.Ι.Ο. , ώστε να έχουν το ελεύθερο για τη λύση που αμέσως σκέφτηκαν( τα σαίνια).

Και η λύση; Συγκέντρωση και πορεία προς τον λαόν της Θεσσαλονίκης βέβαια! Με αφετηρία τα γραφεία του Ομίλου ( κάπου στη Διαλέττη, σε ένα από τα διαμερίσματα του ΓΓ, εκεί κοντά στη ΧΑΝΘ ( όλα τα μέλη του Ομίλου μέλη εκεί βεβαίως βεβαίως ) και κατεύθυνση τον Λευκό Πύργο. Απαίτησις  των διαδηλωτών και πρόσκλησις –πρόκλησις  προς τους  αδούλωτους  στους εαμοβουλγάρους κομμουνιστάς άθεους  συμπολίτας να μαζευτούν όλοι στην παραλία μπροστά στον Πύργο  και να φυσήξουν – δυνατά δυνατά ! – ίνα καταστεί δυνατή η άψογος διεξαγωγή της πρώτης , και εορταστικής , ιστιοδρομίας.

Μόνον που ξέχασαν να βγάλουν ανακοίνωση προς τα ΜΜΕ ( Μέσα Μαζικής Εξαπάτη  εεε Ενημερώσεως Ενημερώσεως ) και να ενημερώσουν τας αρχάς της πόλεως .

Μαζεύτηκαν . Είκοσι. Πλακάτ. Συνθήματα. Πάθος .Ενταση. Προκοίλια λόγω αστακομακαρονάδας. Ιδρώτας.

Πίσω από την εκκλησία της Παναγίτσας εκεί στα Ηλύσια , είπανε να φάνε και μια μπουγάτσα να στανιάρουν.

Κι εκεί τους απέκλεισαν.Τρείς κλούβες, τα ΤΣΑΤ, τα ΦΑΤ, τα ΠΑΤ , η άρτι δημιουργηθείσα ομάδα Επί Λάμα ( των Ανδεων για αφού ) Καταδρομέων , όλες οι κουστωδίες. Πάνοπλοι Ααπιδοφόροι Κρανοφόροι Φόροι. Και εκεί που εθαύμαζαν αυτά τα λαμπρά δείγματα  ελληνοχριστιανικού πολιτισμού …….”Ιδώ θα μείνουτι ! “ , τους παρήγγειλε στεντορεία τη φωνή ( συγγνώμη δια την έλλειψιν δασειών, υπογεγραμμένων, βαρειών και άλλων ελληνοχριστιανικών σημείων στίξεως , ο - εβρέος Βασίλειος Πύλες  δεν δίνει )  και αγέρωχον ύφος είς  ανθυπουοπουποδεκανεύς  με επτά παράσημα στο δεξιόν ( βεβαίως βεβαίως ) βυζί .Απο τη Λαμία τα είχε , όταν βιαίως μέν δικαίως δε διέλυσαν μίαν διαδήλωσιν κτηνοτρόφων της ταλαντούχου Αταλάντης που δεν κατέβαζαν οι κατσίκες τους γάλα και διαμαρτύρονταν εκεί που ο Λεωνίδας θυμίζει στους πάντες τους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες εναντίων των δυνάμεων του παγκόσμιου κεφαλαίου και ιμπεριαλισμού, με πλέρια συνείδηση.

Και βεβαίως αι αρμόδιαι αρχαί απέκλεισαν προληπτικώς και για την προστασίαν του φιλοθεάμονος κοινού και της δημοσίας ασφαλείας  τας οδούς Εγνατίαν από το ύψος της Μπότσαρη, Τσιμισκή εννοείται από του Στρατηγείου μέχρι την Αναγεννήσεως , Ερμού και Αγίου Δημητρίου  στα πέριξ ( φωτιές να καίνε ) . ( Μετά από αστραπιαίαν σκέψιν , περίσκεψιν και σύσκεψιν απεφασίσθη η ελευθέρα ροή της περιφερειακής ίνα διευκολυνθεί η πρόσβασις των κοινών τζίπ , Μπενεβε και Μερτσεντέ  εις το Θέατρον Δάσους όπου θα διεξήγετο  συναυλία της των συμφωνικών Μπούχενβαλντ και Αουσβιτς  με έκτακτον , ώ τι έκτακτον ! , συμμετοχήν του πρώην εθνάρχου Στριλλιανού Πιττακού ως αοιδού δια πρώτην φοράν στην πολυετή καριέραν του.

Και ο Α.Ο.Σ.Θ. βεβαίως βεβαίως έκλεισε τα αμαξοστάσια –αεροστεγώς-  ίνα μη βανδαλισθούν τα εκπάγλου καλλονής και τεχνολογίας αιχμής λεωφορεία του υπο τών αναρχικών Ιπποιστιοαντισφαιροχορευτών. Σταμάτησε και το μετρό

Και αλλού……

Η νύχτα αργοσαλεύει το μαύρο της κορμί
κι εγώ μαζεύω αστέρια πρίν με δεί
σου φύλαξα μιά χούφτα
για δώρο σάν θαρθώ
το φώς τους ν'απαλύνει τον καημό
Ξυπόλυτη θα φύγω, τη μέρα μή ξυπνήσω,
ηλιοφιλήματα να σε γεμίσω
Το κύμα θα υφάνω, θα πλέξω τον αφρό,
δροσιά, στης σκέψης σου τον πυρετό.
Κι ό,τι πιό όμορφο θα βρώ, στον δρόμο μου
                                             τον μακρυνό,
σφιχτά, για σένα μόνο θα κρατώ

Α.Π..